تفاوت بین اندوخته با ذخیره چیست؟
ذخیره نوعی بدهی است که زمان تسویه و یا تعیین مبلغ آن همراه با ابهام نسبتاً قابل توجه است.ذخایر را میتوان از سایر بدهیها متمایز کرد، زیرا در مورد زمان تسویه و یا مبلغ آن ابهام وجود دارد. با آموزشگاه زکریا همراه باشید
ذخیره باید در صورت احراز معیارهای زیر شناسایی شود:
1) واحد تجاری تعهدی فعلی (قانونی یا عرفی) دارد که در نتیجه رویدادی در گذشته ایجاد شده است.
2) خروج منافع اقتصادی برای تسویه تعهد محتمل باشد.
3) مبلغ تعهد به گونهای اتکا پذیر قابل برآورد باشد.
اندوخته یک نوع محدودیت در تقسیم سود است و جزو حقوق صاحبان سهام است.
اندوخته به دو نوع تقسیم میشود:1- اندوخته قانونی 2- اندوخته اختیاری ( که انواع مختلف دارد )
اندوخته قانونی 5% سود خالص است (در صورتیکه شرکت سود ده باشد) و تا زمانیکه به 10% سرمایه برسد اجباری است.
سود انباشته همیشه یکی از منابع تامین مالی بلند مدت برای شرکتها بوده است . معمولا شرکتهای سهامی عام 35% سود خالص ( سود پس از کسر مالیات ) را به حساب سود انباشته منظور می کنند. از آنجایی که بخشی از سود سالانه به صاحبان سهام داده میشود و بخشی دیگر به حساب سود انباشته منظور میگردد هیات مدیره میتواند سیاستهای مربوط به تقسیم سود را به عنوان یک راهنما مورد استفاده قرار دهد.
هدفهای سیاست تقسیم سودهدف اصلی هر واحد تجاری کسب سود و حد اکثر کردن ثروت سهامداران است بنابراین هدف از اجرای چنین سیاستی تعیین نقشی است که آن سیاست در به حداکثر رسانیدن ثروت سهامداران دارد .
عواملی که بر سیاست تقسیم سود اثر میگذارد :
1 – سود انباشته به عنوان یک منبع تامین مالی
2 – ترکیب ساختار سرمایه
3 – نیاز سهامداران
4 – محدودیتهای قانونی